بسم الله الرحمن الرحیم

واجب الوجود مبدأ تمامی ممکنات است و مبدئیتش، مقتضی وجوبش می‌باشد و وجوبش مِن‌جمیع‌الجهات است. پس همچنان که جامع تمامی کمالات است، منشأ کمالات تمامی ماسوای خویش نیز هست که از این وجوب و مبدئیت به «الله» تعبیر می‌شود.

هر قیدی سبب تمایز مقیَّد خویش از سایر مقیَّدات است و هر صفتی، محدود‌کننده‌ی موصوف خود می‌باشد. پس هرقید و صفتی، «اسم» است زیرا اسم هم محدود‌کننده‌ی مسمّای خویش است. بنابراین هرآنچه که برای واجب الوجود ثابت می‌شود، اسم او تلّقی شده و هر محمولی که بر واجب تعالی حمل می‌گردد همان اسم اوست.

چون واجب الوجود غیر ندارد، اوصاف و اسماء او خارج از ذاتش بر او حمل نمی‌شود و نیز چون واجب‌تعالی بسیط است، یعنی مرکب نیست، پس اسماء حق تعالی جزء ترکیبی او نیستند بلکه اسماء و صفات او همان ظهورات اویند.